1927 Domingo Esteso SP/CY

Domingo Esteso wykonał tę gitarę flamenco w Madrycie w 1927 roku. Miała ona płytę rezonansową wykonaną ze świerku, a tył i boki z cyprysu. To zabytkowa gitara Esteso z oryginalnym wykończeniem i grubością.

Zabytkowa gitara flamenco z Madrytu

Nawet jak na dzisiejsze standardy, głośność tego instrumentu jest ogromna, a jego ciepłe, bogate, grane brzmienie pojawia się dopiero z wiekiem. Jest magiczny w każdym rejestrze – mięsisty, liryczny i ekspresyjny – a przy odrobinie wysiłku brzmi jak prawdziwe flamenco ze starego świata, z dużą mocą i chrypką, idealną na każdy współczesny koncert lub nagranie.

Stan

Stan jest doskonały: widoczne są stare, ale solidne naprawy, a poza tym wykończenie i grubość są oryginalne. Bardzo rzadko można zobaczyć instrument z tego wieku, wykonany przez tego legendarnego rzemieślnika, w tak dobrym stanie.

Domingo Esteso: Od warsztatu Manuela Ramíreza do Gravina 7

Domingo Esteso (1882–1937) to jedno z najwybitniejszych nazwisk wczesnej madryckiej szkoły lutniczej. Urodzony 12 maja 1882 roku w San Clemente w prowincji Cuenca, uczył się fachu w madryckim warsztacieManuela Ramíreza , gdzie pracował u boku Santosa Hernándeza , Modesto Borreguero iEnrique Garcíi – warsztacie, który przeniósł dziedzictwo Antonia de Torresa w XX wiek. Po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Esteso kontynuował budowę dla wdowy, już z własnym nazwiskiem na etykietach, a około 1919 roku otworzył własny warsztat przy Calle Gravina 7, gdzie jego żona, Nicolasa Salamanca, lakierowała gitary. Jego flamenco grali ówcześni artyści, m.in. Ramón Montoya i Niño Ricardo, a jego gitary klasyczne cenione są do dziś za elegancję, klarowność i naturalny, drewniany dźwięk.

Gitary dla Buenos Aires i narodziny dynastii Conde

Wiele z najlepszych gitar Esteso zostało wyprodukowanych dla Argentyny, wówczas jednego z najbogatszych krajów świata, pod specjalną marką Romero y Fernández z Buenos Aires, jego jedynego agenta w tym kraju – niektóre z nich nosiły nazwę „Guitarras Iberia”. W 1926 roku do warsztatu dołączył jego bratanek Faustino Conde, a następnie jego bracia Mariano i Julio. Po śmierci Esteso w Madrycie w 1937 roku, w trakcie hiszpańskiej wojny domowej, kontynuowali działalność przy Gravina 7 jako „Viuda y Sobrinos de Esteso”, a później jakoConde Hermanos – początek rodzinnej tradycji, którą do dziś kontynuują Felipe Conde i jego syn, Felipe Conde Crespo .