1933 Domingo Esteso SP/CSAR

Domingo Esteso zbudował tę gitarę klasyczną w Madrycie w 1933 roku. Miała płytę rezonansową wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru CSA – był to bardziej elegancki model z kolorowym wzorem w jodełkę.

W powyższym filmie Keith Rodriguez gra Preludium w tonacji C-dur z utworu Well-Tempered Clavier Bacha (aranż. Christopher Parkening) na tej gitarze.

Purfling w półjodełkę

Jeden z bardziej eleganckich modeli Esteso, z rozetą bardzo dobrej jakości i kolorowym, półjodełkowym wzorem na górze, wewnątrz i na zewnątrz rozety.

Dźwięk i stan

Brzmienie jest głębokie, ale czyste, klarowne i czyste – mocny bas z bogatymi alikwotami w każdej nucie – bardzo stylowe i wyrafinowane, z bogatym brzmieniem właściwym dla swojej epoki i dużą głośnością dla współczesnej publiczności. Na płycie wierzchniej znajdują się dobrze naprawione pęknięcia, a instrument był kiedyś odnawiany, ale tył i boki są czyste, bez napraw ani uszkodzeń. Bardzo przyjemny i łatwy w grze instrument.

Domingo Esteso: Od warsztatu Manuela Ramíreza do Gravina 7

Domingo Esteso (1882–1937) to jedno z najwybitniejszych nazwisk wczesnej madryckiej szkoły lutniczej. Urodzony 12 maja 1882 roku w San Clemente w prowincji Cuenca, uczył się fachu w madryckim warsztacieManuela Ramíreza , gdzie pracował u boku Santosa Hernándeza , Modesto Borreguero iEnrique Garcíi – warsztacie, który przeniósł dziedzictwo Antonia de Torresa w XX wiek. Po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Esteso kontynuował budowę dla wdowy, już z własnym nazwiskiem na etykietach, a około 1919 roku otworzył własny warsztat przy Calle Gravina 7, gdzie jego żona, Nicolasa Salamanca, lakierowała gitary. Jego flamenco grali ówcześni artyści, m.in. Ramón Montoya i Niño Ricardo, a jego gitary klasyczne cenione są do dziś za elegancję, klarowność i naturalny, drewniany dźwięk.

Gitary dla Buenos Aires i narodziny dynastii Conde

Wiele z najlepszych gitar Esteso zostało wyprodukowanych dla Argentyny, wówczas jednego z najbogatszych krajów świata, pod specjalną marką Romero y Fernández z Buenos Aires, jego jedynego agenta w tym kraju – niektóre z nich nosiły nazwę „Guitarras Iberia”. W 1926 roku do warsztatu dołączył jego bratanek Faustino Conde, a następnie jego bracia Mariano i Julio. Po śmierci Esteso w Madrycie w 1937 roku, w trakcie hiszpańskiej wojny domowej, kontynuowali działalność przy Gravina 7 jako „Viuda y Sobrinos de Esteso”, a później jakoConde Hermanos – początek rodzinnej tradycji, którą do dziś kontynuują Felipe Conde i jego syn, Felipe Conde Crespo .