1929 Domingo Esteso SP/CSAR

Gitara klasycznaDomingo Esteso z 1929 roku, z płytą wierzchnią ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, wykonana w Madrycie – jeden z jego bardziej eleganckich modeli, z podpisaną etykietą, opisany w książce „The Classical Guitar – A Complete History”.

Model „Centenario” Felipe Conde

To jeden z bardziej eleganckich modeli Esteso, szczególnie widoczny w rozecie i purflingu, które są bardzo wysokiej jakości. Prawnuk Esteso, Felipe Conde, wzorował się na tych detalach, tworząc swojego Centenario .

Dźwięk

Choć wygląda imponująco, dźwięk jest równie wykwintny: niezwykle czysty, klarowny i klarowny, z mocnym basem, kontrolowanymi alikwotami i naturalnym, „drzewnym” brzmieniem – stylowy, wyrafinowany i urzekający, z bogatym, granym charakterem gitary z tego wieku. W rękach jest bardzo ekspresyjna i reaguje na najsubtelniejsze zmiany dotyku.

Z kolekcji Russella Clevelanda

Ta gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda . Jest ona prezentowana na stronach 34–35 książki „The Classical Guitar – A Complete History” .

Domingo Esteso: Od warsztatu Manuela Ramíreza do Gravina 7

Domingo Esteso (1882–1937) to jedno z najwybitniejszych nazwisk wczesnej madryckiej szkoły lutniczej. Urodzony 12 maja 1882 roku w San Clemente w prowincji Cuenca, uczył się fachu w madryckim warsztacieManuela Ramíreza , gdzie pracował u boku Santosa Hernándeza , Modesto Borreguero iEnrique Garcíi – warsztacie, który przeniósł dziedzictwo Antonia de Torresa w XX wiek. Po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Esteso kontynuował budowę dla wdowy, już z własnym nazwiskiem na etykietach, a około 1919 roku otworzył własny warsztat przy Calle Gravina 7, gdzie jego żona, Nicolasa Salamanca, lakierowała gitary. Jego flamenco grali ówcześni artyści, m.in. Ramón Montoya i Niño Ricardo, a jego gitary klasyczne cenione są do dziś za elegancję, klarowność i naturalny, drewniany dźwięk.

Gitary dla Buenos Aires i narodziny dynastii Conde

Wiele z najlepszych gitar Esteso zostało wyprodukowanych dla Argentyny, wówczas jednego z najbogatszych krajów świata, pod specjalną marką Romero y Fernández z Buenos Aires, jego jedynego agenta w tym kraju – niektóre z nich nosiły nazwę „Guitarras Iberia”. W 1926 roku do warsztatu dołączył jego bratanek Faustino Conde, a następnie jego bracia Mariano i Julio. Po śmierci Esteso w Madrycie w 1937 roku, w trakcie hiszpańskiej wojny domowej, kontynuowali działalność przy Gravina 7 jako „Viuda y Sobrinos de Esteso”, a później jakoConde Hermanos – początek rodzinnej tradycji, którą do dziś kontynuują Felipe Conde i jego syn, Felipe Conde Crespo .