1929 Domingo Esteso SP/CY (ex Gianvito Pulzone)

Klasyczna gitaraDomingo Esteso z 1929 roku, z płytą wierzchnią z świerku oraz bokami i tyłem z cyprysu, wykonana w Madrycie – gitara, na której Gianvito Pulzone nagrał swój album „Aires de España”.

W powyższych filmach Irina Kulikova gra na gitarze „Recuerdos” Eduardo Díaza, a Gianvito Pulzone gra „Burgalesa” Federico Moreno Torroby.

Cyprysowy Esteso o klasycznym głosie

Choć wykonana z cyprysu, gitara ta ma doskonałe brzmienie, znacznie bardziej odpowiednie do gry klasycznej. Jej brzmienie jest głębokie, ale czyste, klarowne i czyste – bardzo mocny fundament z bogatymi alikwotami w każdym dźwięku – stylowe, wyrafinowane i urzekające, z dużą głośnością, która zadowoli nowoczesną publiczność na każdym koncercie.

Były Gianvito Pulzone

Gitara należała wcześniej do Gianvito Pulzone, członka włoskiego Guitart Quartet, który jako solista był jedynym włoskim gitarzystą, który dotarł do finału Latin Grammy 2020, dzięki płycie CD dedykowanej Leo Brouwerowi. Nagrał na niej swój album „Aires de España” (grafika znajduje się w galerii zdjęć).

Stan

Ma kilka pęknięć na korpusie, które zostały dobrze naprawione, a także był w pewnym momencie odnawiany, ale konstrukcja jest solidna i nadaje się do sali koncertowej lub studia nagraniowego – to bardzo przyjemny i łatwy w grze instrument.

Domingo Esteso: Od warsztatu Manuela Ramíreza do Gravina 7

Domingo Esteso (1882–1937) to jedno z najwybitniejszych nazwisk wczesnej madryckiej szkoły lutniczej. Urodzony 12 maja 1882 roku w San Clemente w prowincji Cuenca, uczył się fachu w madryckim warsztacieManuela Ramíreza , gdzie pracował u boku Santosa Hernándeza , Modesto Borreguero iEnrique Garcíi – warsztacie, który przeniósł dziedzictwo Antonia de Torresa w XX wiek. Po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Esteso kontynuował budowę dla wdowy, już z własnym nazwiskiem na etykietach, a około 1919 roku otworzył własny warsztat przy Calle Gravina 7, gdzie jego żona, Nicolasa Salamanca, lakierowała gitary. Jego flamenco grali ówcześni artyści, m.in. Ramón Montoya i Niño Ricardo, a jego gitary klasyczne cenione są do dziś za elegancję, klarowność i naturalny, drewniany dźwięk.

Gitary dla Buenos Aires i narodziny dynastii Conde

Wiele z najlepszych gitar Esteso zostało wyprodukowanych dla Argentyny, wówczas jednego z najbogatszych krajów świata, pod specjalną marką Romero y Fernández z Buenos Aires, jego jedynego agenta w tym kraju – niektóre z nich nosiły nazwę „Guitarras Iberia”. W 1926 roku do warsztatu dołączył jego bratanek Faustino Conde, a następnie jego bracia Mariano i Julio. Po śmierci Esteso w Madrycie w 1937 roku, w trakcie hiszpańskiej wojny domowej, kontynuowali działalność przy Gravina 7 jako „Viuda y Sobrinos de Esteso”, a później jakoConde Hermanos – początek rodzinnej tradycji, którą do dziś kontynuują Felipe Conde i jego syn, Felipe Conde Crespo .