1930 Santos Hernández SP/CSAR

Ta gitara klasyczna Santos Hernández z 1930 roku wykonana jest ze świerku i palisandru CSA i została wyprodukowana w Madrycie. Posiada etykietę, którą sam Santos zadedykował swojemu przyjacielowi o imieniu Rafael – jest to nieco bardziej ozdobny przykład jego dzieła.

W powyższych filmach Eric Henderson gra „Preámbulo i Allegro Vivo” Ponce’a, Fabricio Mattos gra „Choro das Araucárias” Luisa Claudio, a Mircea Gogoncea gra na tej gitarze „La Comparsa” Lecuony.

Etykieta dedykowana przez Santosa

Na nadrukowanej etykiecie (Aduana 27) Santos napisał dedykację dla swojego przyjaciela Rafaela i podpisał ją, umieszczając liczbę „30” na linii „Año” pod swoim podpisem. Ta konkretna gitara, zbudowana w 1930 roku, jest wspaniałym i nieco bardziej ozdobnym przykładem twórczości Santosa, z pięknymi materiałami oraz wspaniałym stylem i urokiem w projektowaniu i wykonaniu. Brzmienie jest ciepłe, a jednocześnie czyste, zrównoważone i skupione, z głębokim, staroświeckim brzmieniem.

Naprawy i grywalność

Gitara ma kilka naprawionych pęknięć na płycie wierzchniej, dwa pod mostkiem. Jedno jest sklejone, a oba są dobrze załatane od spodu za pomocą klinów. Jest jeszcze jedno bardzo małe pęknięcie (również klinowe) na samym końcu dolnej części korpusu, a także jedno z boku podstrunnicy, co jest typowe dla gitar z tego rocznika. Germán Vázquez Rubio niedawno naprawił dwa małe pęknięcia z tyłu, które są niewidoczne zarówno od wewnątrz, jak i od zewnątrz, oraz wykonał dodatkowe polerowanie. Montaż i granie są proste, a gitara jest gotowa do sali koncertowej lub studia nagraniowego – wspaniały przykład Santosa w szczytowej formie.

Santos Hernández i Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Santos Hernández (1874–1943) należy do elitarnych twórców historycznego panteonu – obok Torresa iHausera I pod względem kolekcjonerskim i historycznym. Santos stał się uznanym twórcą na wczesnym etapie swojej kariery, kiedy zasłynął jako konstruktor gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku, której właścicielem i na której grał Andrés Segovia – ta sama gitara znajduje się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, tuż obok Hausera I Segovii z 1937 roku.

Z warsztatu Ramírez do Calle de la Aduana w Madrycie

Urodzony w Madrycie, Santos zaczynał jako chłopiec od wyrobu złotych i srebrnych ozdób do stroju torreadorów, a w 1886 roku zajął się gitarą. Po odbyciu praktyki i pięciu latach służby wojskowej, Manuel Ramírez – nauczyciel, którego zawsze uważał za swojego prawdziwego – przyjął go do swojego warsztatu, gdzie został brygadzistą. Dwa lata po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Santos otworzył własny warsztat, wkrótce przy Calle de la Aduana, do którego przyjeżdżali najwięksi gitarzyści tamtych czasów i gdzie pracował aż do swojej śmierci w 1943 roku.

Gitara dla wielkich muzyków swoich czasów

Na jego instrumentach grało wielu innych, m.in. Regino Sainz de la Maza (dla którego Joaquín Rodrigo napisał „Concierto de Aranjuez”), Eduardo Abreu, Daniel Fortea i rodzina Romero, a także mistrzowie flamenco, tacy jak Ramón Montoya i Sabicas. Od 100 lat muzycy cenią te instrumenty za ich czarujące, introwertyczne brzmienie.