1973 Miguel Rodríguez „Churchdoor” CD/CSAR „La Wonderful” (kolekcja Romero)
| Rok | 1973 |
| Płyta wierzchnia | Cedar |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 664 mm |
| Szerokość siodełka | 54.5 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | Spain |
| Luthier | Miguel Rodríguez |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
La Wonderful - Scott Tennant Plays the Romero Collection Pt. 4 - Classical Guitar at GSI
Opis
Gitara „Churchdoor” Miguela Rodrigueza z 1973 roku, znana jako „La Wonderful”, jest jedną z najbardziej kultowych gitar w historii. Była głównym instrumentem i nieodłącznym towarzyszem Pepe Romero , który używał jej podczas około 60 nagrań.
„La Wonderful” Pepe Romero
Od momentu powstania gitara towarzyszyła Pepe Romero przez dekady w trasie – tysiące solowych recitali, koncertów kameralnych i występów z orkiestrą – co czyni ją prawdopodobnie jednym z (jeśli nie „najbardziej) profesjonalnie granych instrumentów na świecie. Jej nazwa widnieje na małej etykiecie wewnątrz; główna etykieta nosi pieczęć Miguela Jr. w prawym dolnym rogu. Niewiele trzeba mówić o jej brzmieniu, równie legendarnym jak sam instrument i słyszanym w większości nagrań Pepe Romero.
Wczesne „drzwi kościelne”
Zbudowana przez Miguela Jr., jest jednym z pierwszych przykładów gitar, które zyskały miano „Churchdoor”, od nacięć palisandru użytych na płycie tylnej i bokach, z ich dramatyczną harmonią drewna twardzielowego i żółtawego bielu. Jej płyta rezonansowa to siostrzana płyta wierzchnia siedmiostrunowej gitary „Churchdoor” Angela Romero z 1975 roku .
W „34 gitarach klasycznych w naturalnej wielkości”
„La Wonderful” to jedna z gitar reprodukowanych w książce Alberto Martíneza, wraz ze zdjęciami i rysunkami w pełnym rozmiarze:
Z kolekcji Romero: GSI, 1 czerwca 2013 r.
Ten instrument był jedną z sześciu gitar z prywatnej kolekcji Pepe Romero, które zaprezentowano podczas pamiętnego wydarzenia w salonie GSI 1 czerwca 2013 roku – były to kluczowe gitary, które miały największy wpływ na jego syna, lutnikaPepe Romero Jr. , przed i w trakcie jego kariery. Pepe Jr. opowiedział im historie ze swojej dogłębnej wiedzy o tych gitarach, a Scott Tennant na nich zagrał. Część 4 tego koncertu, „La Wonderful”, znajduje się powyżej w materiale wideo. Zobacz zdjęcia z wydarzenia .
Tło
Rodzina Rodríguez z Kordoby
Klasyczne i flamenco gitary Miguela Rodrígueza były ulubionym wyborem wielu czołowych artystów koncertowych, zwłaszcza członków rodziny Romero. Mówiąc o Miguelu Rodriguezie, tak naprawdę mamy na myśli rodzinę czterech konstruktorów gitar, działających w trzech pokoleniach, pracujących w Kordobie – w samym sercu Andaluzji, regionu południowej Hiszpanii, który dał początek współczesnej gitarze hiszpańskiej w osobie Antonia de Torresa . Wczesne etykiety podawały adres San Fernando 70; w 1939 roku rodzina przeniosła się na Calle Alfaros 15, adres ten był drukowany na każdej wytwórni Rodrígueza od tamtej pory.
Czterech twórców, trzy pokolenia
Warsztat został założony przez Miguela Beneyto Rodrígueza (1888–1975, znanego również jako „Miguel Sr.”). Jego synowie bliźniacy, Rafael Rodríguez Serrano (1921–1965) i Miguel Rodríguez Serrano (1921–1998, znanego również jako „Miguel Jr.”), pracowali u jego boku, a następnie syn Miguela Jr., José Rodríguez Álamo (1949–1996, znanego również jako „Pepe”). Gitary Miguela Sr. były lekkie i miały mały lub średni korpus, a ich brzmienie charakteryzowało się ekspresją, liryką i śpiewnością, a także przytłaczającą projekcją. Wraz ze wzrostem popularności bliźniaków w latach 50. i 60. XX wieku, gitary ewoluowały w kierunku bardziej spójnego, opływowego stylu z większymi korpusami, wciąż zachowując stosunkowo niską wagę. Późny okres Miguela Jr. i Pepe (lata 70. – 1998) – czas gitar „Churchdoor” i zdobionych „Centenario” – jest prawdopodobnie najbardziej znany, z dłuższymi menzurami, głębszymi korpusami i jeszcze lżejszym systemem ożebrowania, a jednocześnie zawsze z szybką, flamenco-reakcją i ciepłym, romantycznym i pełnym duszy hiszpańskim charakterem. Po śmierci i chorobach członków rodziny w połowie lat 90. warsztat został zamknięty w 1998 roku.
Kto to zbudował? Czytanie znaczka Rodrígueza
Wszyscy czterej producenci używali tej samej drukowanej etykiety, więc rodzina oznaczała każdą gitarę pozycją małego, w kształcie orzeszka ziemnego stempla „M. Rodríguez · Córdoba” wykonanego fioletowym tuszem – często w połowie na etykiecie i w połowie na drewnie, a czasami wyblakłego: brak stempla – Miguel Sr.; stempel w prawym górnym rogu etykiety – Rafael; w prawym dolnym rogu – Miguel Jr.; w połowie prawej krawędzi – Pepe. Od połowy lat 70. etykiety były również podpisywane „Miguel Rodríguez” po prawej stronie. Model „Centenario” z dodatkową wkładką w rozecie i purflingu został stworzony, aby uczcić 100. rocznicę urodzin Miguela Sr. (1888–1988), a jego etykiety są oznaczone „Centenario” – od 1992 r. „Centenario 1888–1988”.
Miguel Rodríguez Guitars i rodzina Romero
Wszyscy członkowie rodziny Romero grają na tych instrumentach od końca lat 50. XX wieku, a ich własny rozwój artystyczny i ekspresja są z nimi nierozerwalnie związane – ta trwająca całe życie relacja zapisała jeden z najważniejszych rozdziałów w historii gitary. Jak powiedział Pepe Romero: „To, co silnik odrzutowy zrobił dla lotnictwa, rodzina Rodríguez zrobiła dla gitary”. Więcej informacji można znaleźć w naszym artykule o rodzinie Rodríguez, produkującej gitary .
Książki o Miguelu Rodriguezie
Dwie gitary Rodrígueza – Miguela Rodrígueza Beneyto z 1936 r. i Pepe Romero „La Wonderful” z 1973 r. – zostały zreprodukowane w książce Alberto Martíneza „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości” wraz ze zdjęciami i rysunkami każdego instrumentu w pełnej skali:
