1931 Domingo Esteso SP/IN

Klasyczna gitaraDomingo Esteso z 1931 roku, z płytą wierzchnią z świerku oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego, wykonana w Madrycie – mniejsza wersja Esteso, z krótszą menzurą i rozetą z masy perłowej.

W powyższych filmach Tariq Harb gra na tej gitarze początkowe Allegro con Spirito i Adagio z utworu „Concierto de Aranjuez” Joaquína Rodrigo.

Mniejsza gitara z potężnym głosem

To mniejsza gitara, z krótszą menzurą i bardziej zwartym pudłem rezonansowym niż standardowa gitara Esteso, a mimo to jej głośność jest ogromna – kiedy Tariq Harb odwiedził nasz salon, nie spodziewał się takiej armaty. Ciepłe, bogate, dograne brzmienie jest treściwe, liryczne i wrażliwe na każdy subtelny dotyk.

Rozeta z masy perłowej

Posiada unikalną i misterną rozetę inkrustowaną masą perłową oraz bogatą inkrustację w purflingu wokół górnej krawędzi – detale, które Esteso rezerwował dla swoich instrumentów najwyższej klasy. Niezwykle urokliwy egzemplarz jednego z najwybitniejszych lutników początku XX wieku.

Domingo Esteso: Od warsztatu Manuela Ramíreza do Gravina 7

Domingo Esteso (1882–1937) to jedno z najwybitniejszych nazwisk wczesnej madryckiej szkoły lutniczej. Urodzony 12 maja 1882 roku w San Clemente w prowincji Cuenca, uczył się fachu w madryckim warsztacieManuela Ramíreza , gdzie pracował u boku Santosa Hernándeza , Modesto Borreguero iEnrique Garcíi – warsztacie, który przeniósł dziedzictwo Antonia de Torresa w XX wiek. Po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Esteso kontynuował budowę dla wdowy, już z własnym nazwiskiem na etykietach, a około 1919 roku otworzył własny warsztat przy Calle Gravina 7, gdzie jego żona, Nicolasa Salamanca, lakierowała gitary. Jego flamenco grali ówcześni artyści, m.in. Ramón Montoya i Niño Ricardo, a jego gitary klasyczne cenione są do dziś za elegancję, klarowność i naturalny, drewniany dźwięk.

Gitary dla Buenos Aires i narodziny dynastii Conde

Wiele z najlepszych gitar Esteso zostało wyprodukowanych dla Argentyny, wówczas jednego z najbogatszych krajów świata, pod specjalną marką Romero y Fernández z Buenos Aires, jego jedynego agenta w tym kraju – niektóre z nich nosiły nazwę „Guitarras Iberia”. W 1926 roku do warsztatu dołączył jego bratanek Faustino Conde, a następnie jego bracia Mariano i Julio. Po śmierci Esteso w Madrycie w 1937 roku, w trakcie hiszpańskiej wojny domowej, kontynuowali działalność przy Gravina 7 jako „Viuda y Sobrinos de Esteso”, a później jakoConde Hermanos – początek rodzinnej tradycji, którą do dziś kontynuują Felipe Conde i jego syn, Felipe Conde Crespo .