1923 Domingo Esteso SP/CSAR

Domingo Esteso zbudował tę gitarę klasyczną w Madrycie w 1923 roku. Miała płytę wierzchnią ze świerku oraz tył i boki z palisandru CSA. Zrobił to dla sprzedawcy z Buenos Aires, Romero y Fernández. Gitara miała rozetę z masy perłowej.

W powyższych filmach Fabricio Mattos gra na gitarze „Spell” Salomão Habiba, a Yury Nugmanov gra swoją aranżację walca „Masquerade” Arama Chaczaturiana.

Wyprodukowano dla Romero y Fernández w Buenos Aires

Jak wskazuje etykieta „Guitarras Iberia”, gitara ta została wykonana dla Romero y Fernándeza z Buenos Aires, południowoamerykańskiego importera najlepszych hiszpańskich instrumentów tamtych czasów. Możliwe, że została zbudowana dla zamożniejszego mecenasa, ponieważ posiada unikalną i misterną rozetę inkrustowaną masą perłową – detal, który Esteso zachował dla swoich lepszych instrumentów.

Dźwięk i stan

Nawet jak na dzisiejsze standardy, jej głośność jest ogromna, a brzmienie ciepłe, bogate i dograne, magiczne od basu po najwyższe tony – mięsiste, liryczne i bardzo ekspresyjne. Kilka starych, dobrze naprawionych pęknięć, ale gitara jest solidna konstrukcyjnie i w idealnym stanie technicznym.

Domingo Esteso: Od warsztatu Manuela Ramíreza do Gravina 7

Domingo Esteso (1882–1937) to jedno z najwybitniejszych nazwisk wczesnej madryckiej szkoły lutniczej. Urodzony 12 maja 1882 roku w San Clemente w prowincji Cuenca, uczył się fachu w madryckim warsztacieManuela Ramíreza , gdzie pracował u boku Santosa Hernándeza , Modesto Borreguero iEnrique Garcíi – warsztacie, który przeniósł dziedzictwo Antonia de Torresa w XX wiek. Po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Esteso kontynuował budowę dla wdowy, już z własnym nazwiskiem na etykietach, a około 1919 roku otworzył własny warsztat przy Calle Gravina 7, gdzie jego żona, Nicolasa Salamanca, lakierowała gitary. Jego flamenco grali ówcześni artyści, m.in. Ramón Montoya i Niño Ricardo, a jego gitary klasyczne cenione są do dziś za elegancję, klarowność i naturalny, drewniany dźwięk.

Gitary dla Buenos Aires i narodziny dynastii Conde

Wiele z najlepszych gitar Esteso zostało wyprodukowanych dla Argentyny, wówczas jednego z najbogatszych krajów świata, pod specjalną marką Romero y Fernández z Buenos Aires, jego jedynego agenta w tym kraju – niektóre z nich nosiły nazwę „Guitarras Iberia”. W 1926 roku do warsztatu dołączył jego bratanek Faustino Conde, a następnie jego bracia Mariano i Julio. Po śmierci Esteso w Madrycie w 1937 roku, w trakcie hiszpańskiej wojny domowej, kontynuowali działalność przy Gravina 7 jako „Viuda y Sobrinos de Esteso”, a później jakoConde Hermanos – początek rodzinnej tradycji, którą do dziś kontynuują Felipe Conde i jego syn, Felipe Conde Crespo .