1934 Domingo Esteso SP/CSAR

Klasyczna gitaraDomingo Esteso z 1934 roku, z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, wykonana w Madrycie w lokalu Gravina 7, trzy lata przed jego śmiercią.

Późny klasycyzm Esteso

Brzmi niezwykle czysto, klarownie i klarownie, z mocnym basem, bardzo kontrolowanymi alikwotami i naturalnym, „drzewnym” brzmieniem – stylowym, wyrafinowanym i urzekającym. Bogate, dograne brzmienie można odnaleźć tylko w instrumencie z tego rocznika, a instrument jest niezwykle ekspresyjny w dłoniach, reagując na najsubtelniejsze zmiany w dotyku. To znakomity przykład dzieła jednego z najwybitniejszych lutników początku XX wieku.

Domingo Esteso: Od warsztatu Manuela Ramíreza do Gravina 7

Domingo Esteso (1882–1937) to jedno z najwybitniejszych nazwisk wczesnej madryckiej szkoły lutniczej. Urodzony 12 maja 1882 roku w San Clemente w prowincji Cuenca, uczył się fachu w madryckim warsztacieManuela Ramíreza , gdzie pracował u boku Santosa Hernándeza , Modesto Borreguero iEnrique Garcíi – warsztacie, który przeniósł dziedzictwo Antonia de Torresa w XX wiek. Po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Esteso kontynuował budowę dla wdowy, już z własnym nazwiskiem na etykietach, a około 1919 roku otworzył własny warsztat przy Calle Gravina 7, gdzie jego żona, Nicolasa Salamanca, lakierowała gitary. Jego flamenco grali ówcześni artyści, m.in. Ramón Montoya i Niño Ricardo, a jego gitary klasyczne cenione są do dziś za elegancję, klarowność i naturalny, drewniany dźwięk.

Gitary dla Buenos Aires i narodziny dynastii Conde

Wiele z najlepszych gitar Esteso zostało wyprodukowanych dla Argentyny, wówczas jednego z najbogatszych krajów świata, pod specjalną marką Romero y Fernández z Buenos Aires, jego jedynego agenta w tym kraju – niektóre z nich nosiły nazwę „Guitarras Iberia”. W 1926 roku do warsztatu dołączył jego bratanek Faustino Conde, a następnie jego bracia Mariano i Julio. Po śmierci Esteso w Madrycie w 1937 roku, w trakcie hiszpańskiej wojny domowej, kontynuowali działalność przy Gravina 7 jako „Viuda y Sobrinos de Esteso”, a później jakoConde Hermanos – początek rodzinnej tradycji, którą do dziś kontynuują Felipe Conde i jego syn, Felipe Conde Crespo .