2015 Gabriele Lodi "Contemporary" SP/CSAR

Gitara klasyczna Gabriele Lodi „Contemporary” z 2015 r. pochodząca z Carpi we Włoszech, wyposażona w płytę wierzchnią z 35-letniego włoskiego świerku oraz tył i boki z palisandru CSA. Łączy ona hiszpańskie usztywnienie wachlarzowe z poprzeczną belką w stylu francuskim przy mostku.

Model „współczesny”

To właśnie Gabriele nazywa swoim „Modelem Współczesnym” – hołd dla nowoczesnej ery projektowania gitar, która rozpoczęła się mniej więcej w połowie XX wieku (za sprawą takich producentów jakHauser iBouchet ) wraz z wprowadzeniem strun nylonowych (zastępujących struny jelitowe), co umożliwiło nowy, bardziej agresywny styl gry. Ta innowacja zapewniła gitarzystom dodatkową moc dźwięku, niezbędną do słyszalności na akceptowalnym poziomie głośności w większych salach i teatrach, gdzie wcześniej gitara nie była wystawiana. Gitary te charakteryzowały się również solidniejszą konstrukcją, większą masą i stabilniejszą płytą wierzchnią, czasami z poprzecznym prętem w poprzek mostka. Rezonans pudła rezonansowego w tym okresie wynosił zazwyczaj około F# lub G, a soprany były wyraźnie głośniejsze. Aby dowiedzieć się więcej o tle historycznym tego podejścia, przeczytaj ten bardzo pouczający artykuł autorstwa Gabriele .

Hiszpańscy kibice spotykają francuski drążek poprzeczny

W tej konkretnej gitarze Gabriele połączył hiszpański system 5-wentylatorowy z poprzeczną belką w pozycji mostka, w linii z siodełkiem, aby wspierać nacisk strun. Jest to podobne do umiejscowienia Boucheta, ale kształt i wymiary belki są zupełnie inne (w kształcie tej podpórki Gabriele zapożyczył wiele z instrumentu paryskiego mistrza z początku XIX wieku, René Lacote). Rezultatem są bardzo zrównoważone wysokie tony z równomiernym wybrzmieniem i brakiem jakichkolwiek matowych dźwięków. To połączenie tradycji hiszpańskich i francuskich (wzmocnienie wachlarzowe połączone z dodaną poprzeczną belką) zaspokoi różnorodne potrzeby współczesnych muzyków koncertowych – od muzyki renesansu, baroku i romantyzmu, która pierwotnie była grana głównie na instrumentach z poprzecznymi belkami pod płytą wierzchnią, po muzykę późniejszych okresów, pisaną na instrumenty z kolumnami wachlarzowymi. Łatwa akcja i komfort gry dopełniają tę wyjątkową, światowej klasy gitarę.

Materiały i rozeta stopniowana

Wybrane materiały są imponujące, jak to zwykle bywa u tego producenta: piękny 35-letni włoski świerk na płytę wierzchnią i najlepszy możliwy palisander CSA na tył i boki. Rozety i purflingi wykonuje w tradycyjny sposób, używając tego samego wzoru mozaiki dla obu. Centralny pierścień rozety jest silnie inspirowany słynnym projektem Santosa Hernándeza , z niestandardowym elementem, który podoba się Gabriele – wzór jest mniejszy po stronie wysokich tonów niż po stronie niskich (zauważ, jak „pasmo” stopniowo rośnie, podążając za wzorem zgodnie z ruchem wskazówek zegara), zgodnie z rozmiarem częstotliwości tych strun! To wyjątkowa i uderzająca cecha tego instrumentu. Klucze są ręcznie robione przez Alessi.

Chociaż Gabriele jest doświadczonym weteranem w produkcji gitar, w 2013 roku zaczął używać własnej wytwórni (zamiast standardowej, rodzinnej) i jest to dziesiąta gitara z tej serii. My w GSI jesteśmy zachwyceni, że możemy reprezentować tego wspaniałego producenta.

Zdjęcia gitary w trakcie budowy i kilka informacji o modelu

Magazyn Orfeo nr 13 – Lodi, Bottelli, Coriani, Peruffo

Rodzina twórców gitar

Włoski lutnik Gabriele Lodi (ur. 1976) pochodzi z rodziny lutników zajmujących się lutnictwem klasycznym. Jego ojciec był lutnikiem i gitarzystą, a Gabriele spędził większość dzieciństwa w warsztacie ojca w Carpi, niedaleko Modeny. Od 13. roku życia pomagał przy warsztacie lutniczym, a w wieku 20 lat uczynił z lutnictwa swój zawód. Nadal pracuje w tym samym rodzinnym warsztacie.

Od gitar historycznych do szkoły hiszpańskiej

Historyczne instrumenty, które trafiały do warsztatu w celu naprawy, rozbudziły w nim trwałą fascynację starymi gitarami, dzięki czemu wiele jego własnych gitar jest silnie zakorzenionych w tradycyjnym wzornictwie i estetyce. Po zgłębieniu gitar romantycznych XIX wieku, od Torresa zwrócił się ku szkole hiszpańskiej, regularnie podróżując do Buenos Aires od 2004 roku, aby studiować grę na znakomitych gitarach hiszpańskich. Oprócz modeli Torresa, buduje gitary inspirowane szkołą madrycką –Manuelem Ramírezem , Santosem Hernándezem iDomingo Esteso – oraz barcelońską szkołąEnrique Garcíi .

Kontynuowanie tradycji Torresów

W ciągu ostatnich lat, wielki Antonio de Torres stał się główną siłą napędową pracy Gabriele jako konserwatora, historyka i, oczywiście, budowniczego. Odrestaurował kilka ważnych oryginalnych instrumentów Torresa, a przy okazji czerpał z jego doświadczeń, które skłoniły go do zgłębiania własnych pomysłów, aby przenieść tradycję Torresa do współczesności. Jest również współautorem książki Antonio de Torres – Lo Stradivari della chitarra moderna . Na etykiecie jego gitar Torresa widnieje napis „My Torres Interpretation” (Moja interpretacja Torresa): nigdy nie są to dosłowne kopie, lecz połączenie ulubionych elementów różnych instrumentów Torresa z detalami, które odpowiadają potrzebom współczesnych muzyków.

Gabriele Lodi i GSI

Gabriele od 2013 roku korzysta z własnej marki (zamiast rodzinnej), a w 2021 roku jego gitara nr 100 wypuściła serię „Expo” gitar wykonanych dla Roma Expo Guitars (REG). Jego warsztat stał się miejscem spotkań muzyków i kolekcjonerów, a GSI jest jego jedynym dealerem w Stanach Zjednoczonych.