1934 Domingo Esteso SP/CY

Gitara flamenco z 1934 roku, wykonana przezDomingo Esteso , z płytą wierzchnią z świerku oraz bokami i tyłem z cyprysu, wykonana w Madrycie. Wewnątrz znajduje się wyblakłe zdjęcie Ramóna Montoyi przyklejone przez poprzedniego właściciela.

Flamenco Peghead z 1934 roku

Głośność jest znakomita nawet jak na dzisiejsze standardy, a luźne, drewniane, dogrywane brzmienie to coś, co może zaoferować tylko epoka. Delikatnie zagrane, śpiewa z pięknym liryzmem; odpowiednio dokręcone, warczy jak staroświeckie flamenco.

Zdjęcie Ramóna Montoyi

Ciekawy szczegół: poprzedni właściciel przykleił wyblakłe zdjęcie wielkiego Ramóna Montoyi na wewnętrznej stronie tylnej strony, tuż pod etykietą.

Stan

Ma kilka dobrze naprawionych pęknięć na korpusie i został odnowiony; na szczęście, pomimo włożonej pracy, zachował autentyczne brzmienie i gra dobrze. Wspaniały kawałek historii flamenco.

Z kolekcji Russella Clevelanda

Ta gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda . Jest ona prezentowana na stronach 86–87 książki „The Classical Guitar – A Complete History” .

Domingo Esteso: Od warsztatu Manuela Ramíreza do Gravina 7

Domingo Esteso (1882–1937) to jedno z najwybitniejszych nazwisk wczesnej madryckiej szkoły lutniczej. Urodzony 12 maja 1882 roku w San Clemente w prowincji Cuenca, uczył się fachu w madryckim warsztacieManuela Ramíreza , gdzie pracował u boku Santosa Hernándeza , Modesto Borreguero iEnrique Garcíi – warsztacie, który przeniósł dziedzictwo Antonia de Torresa w XX wiek. Po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Esteso kontynuował budowę dla wdowy, już z własnym nazwiskiem na etykietach, a około 1919 roku otworzył własny warsztat przy Calle Gravina 7, gdzie jego żona, Nicolasa Salamanca, lakierowała gitary. Jego flamenco grali ówcześni artyści, m.in. Ramón Montoya i Niño Ricardo, a jego gitary klasyczne cenione są do dziś za elegancję, klarowność i naturalny, drewniany dźwięk.

Gitary dla Buenos Aires i narodziny dynastii Conde

Wiele z najlepszych gitar Esteso zostało wyprodukowanych dla Argentyny, wówczas jednego z najbogatszych krajów świata, pod specjalną marką Romero y Fernández z Buenos Aires, jego jedynego agenta w tym kraju – niektóre z nich nosiły nazwę „Guitarras Iberia”. W 1926 roku do warsztatu dołączył jego bratanek Faustino Conde, a następnie jego bracia Mariano i Julio. Po śmierci Esteso w Madrycie w 1937 roku, w trakcie hiszpańskiej wojny domowej, kontynuowali działalność przy Gravina 7 jako „Viuda y Sobrinos de Esteso”, a później jakoConde Hermanos – początek rodzinnej tradycji, którą do dziś kontynuują Felipe Conde i jego syn, Felipe Conde Crespo .