1925 Domingo Esteso SP/CY

Gitara flamencoDomingo Esteso z 1925 roku, z płytą wierzchnią z świerku oraz tyłem i bokami z cyprysu, wykonana w Madrycie na rynek w Buenos Aires – stuletnia gitara Esteso w zaskakująco pięknym stanie, z kolekcji Russella Clevelanda.

Na powyższych filmach Xuefei Yang gra „Zambra Mora” Juana Martína, Patricio Crom gra swój własny „Aníbal en Japón”, a Eva Beneke gra swoją kompozycję „Insieme (Together)” – wszystko na tej gitarze.

Esteso wyprodukowane dla Buenos Aires

W momencie powstania tej gitary Argentyna była siódmą co do wielkości gospodarką świata – większą niż Hiszpania – oraz kulturalną i muzyczną stolicą Ameryki Południowej. Wielu hiszpańskich producentów wysyłało swoje najlepsze instrumenty na kwitnący rynek gitarowy w Buenos Aires, a ta była jednym z nich, wykonana dla tamtejszych agentów Esteso, Romero y Fernándeza. Materiały, a zwłaszcza niezwykle drobnoziarnisty wierzch, są wspaniałe.

Stan

Stan jest doskonały, zwłaszcza jak na swój wiek, z trzema małymi pęknięciami z tyłu i jednym z boku do naprawy. Płyta rezonansowa jest czysta i bez pęknięć, a wykończenie i grubość są oryginalne, podobnie jak bardzo rzucające się w oczy klonowe nakładki na płytę wierzchnią. Gryf jest prosty, a grywalność idealna.

Gitara do flamenco i muzyki klasycznej

Brzmienie jest piękne i złożone, z dużą mocą, idealną na każdy współczesny koncert lub nagranie. Brzmi niesamowicie zarówno w flamenco, jak i w muzyce klasycznej – to jedna z tych starych, magicznych gitar, wystarczająco wszechstronnych, by sprawdzić się w każdym stylu gry.

Z kolekcji Russella Clevelanda

Ta gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda . Była to jedna z ostatnich gitar, które opuściły tę kolekcję.

Domingo Esteso: Od warsztatu Manuela Ramíreza do Gravina 7

Domingo Esteso (1882–1937) to jedno z najwybitniejszych nazwisk wczesnej madryckiej szkoły lutniczej. Urodzony 12 maja 1882 roku w San Clemente w prowincji Cuenca, uczył się fachu w madryckim warsztacieManuela Ramíreza , gdzie pracował u boku Santosa Hernándeza , Modesto Borreguero iEnrique Garcíi – warsztacie, który przeniósł dziedzictwo Antonia de Torresa w XX wiek. Po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Esteso kontynuował budowę dla wdowy, już z własnym nazwiskiem na etykietach, a około 1919 roku otworzył własny warsztat przy Calle Gravina 7, gdzie jego żona, Nicolasa Salamanca, lakierowała gitary. Jego flamenco grali ówcześni artyści, m.in. Ramón Montoya i Niño Ricardo, a jego gitary klasyczne cenione są do dziś za elegancję, klarowność i naturalny, drewniany dźwięk.

Gitary dla Buenos Aires i narodziny dynastii Conde

Wiele z najlepszych gitar Esteso zostało wyprodukowanych dla Argentyny, wówczas jednego z najbogatszych krajów świata, pod specjalną marką Romero y Fernández z Buenos Aires, jego jedynego agenta w tym kraju – niektóre z nich nosiły nazwę „Guitarras Iberia”. W 1926 roku do warsztatu dołączył jego bratanek Faustino Conde, a następnie jego bracia Mariano i Julio. Po śmierci Esteso w Madrycie w 1937 roku, w trakcie hiszpańskiej wojny domowej, kontynuowali działalność przy Gravina 7 jako „Viuda y Sobrinos de Esteso”, a później jakoConde Hermanos – początek rodzinnej tradycji, którą do dziś kontynuują Felipe Conde i jego syn, Felipe Conde Crespo .